Jueves, 22 de Julio, de 2010 (1052)

Thá erum vid komin heim á hostelid eftir stórkostlega upplifun í morgun. Vid skelltum okkur nefnilega í fallhlífarstokk. Vid áttum upphaflega ad stokkva í gaer, en thá var uppbókad hjá honum. Thannig ad dagurinn í dag vard fyrir valinu. Í dag áttu talsvert fleiri ad stokkva med okkur, en thessi hópur hafdi farid á fyllerí í gaerkveldi og lá aelandi í thynnku heima hjá sér í stadinn. Diego sagdi vid okkur ad hann vildi ekki sjá fólk í thessu ástandi (fara í fallhlífarstokk), thannig ad vid vorum bara tvo :)

Vid voknudum klukkan 07:30, fórum á faetur og bidum sídan eftir honum. Um áttaleytid var dyrabjollunni hringt, og vid thustum nidur... Vid tók taeplega klukkustunda long bílferd (c.a. 70km), frá Mendoza og yfir til Rivadavia, smábaejar naerri Mendoza. Thar hefur thessi fallhlífarstokkvari adstodu hjá stokkklúbbnum thar í bae.

Flugmadurinn kom upp í bílinn skommu ádur og eftir ad vid komum á stadinn tók vid talsverdur langur tími í ad fá flugleyfi fyrir vélina (svo hún gaeti farid í loftid). Thad var farid ítarlega yfir thad sem vid thurftum ad gera, auk thess sem Diego hefur stundad thetta í áratugi, út um allan heim. Hefur m.a. tvisvar ordid heimsmeistari í thessu sporti.

Dísa fór fyrst í loftid, líklegast um 11 leytid og var lent líklegast um 25 mínútum sídar. Vid fórum í um thad bil 2800 metra haed. Vorum í frjálsu falli í líklegast 6-7 sekundur og thá var fallhlífin opnud. Thá tóku vid um 7-8 mínútur thar sem vid svifum um loftin blá, med thetta glaesilega útsýni á alla kanta. Yfir til Mendoza og sídan voru Andes-fjollin á haegri hond, thannig ad thau gátu ekki farid framhjá okkur. Hitinn tharna uppi var lítill sem enginn, alveg ofbodslegur kuldi... Okkur leid líka vel thegar vid komum nidur, thó svo ad hitinn thar hafi einungis verid 12 grádur.

Eftir ad Dísa var búin ad stokkva var komid ad mér. Diego sótti hina fallhlífina og augnabliki sídar vorum vid komin í loftid. Vorum um thad bil 10-15 mínútur ad komast upp í thessa haed. Sídan var ad koma sér í réttu stellingarnar fyrir stokkid, en vid vorum fest framan á Diego. Ímyndid ykkur ad thurfa ad fara med faeturnar á undan, med hlidarhurdina opna og stíga á threpid fyrir nedan (utan á vélinn), med stokkvarann á bakinu, en thó adeins í stuttu stund.

Augnabliki sídar hrapadi madur nidur í gegnum loftid og horfdi á flugvélina fjarlaegjast hratt og orugglega. Eftir ad fallhlífin hafdi opnast fengum vid ad rétta úr hondunum og stýra um loftin blá. Aefdum lendinguna líka c.a.5 sinnum ádur en vid lentum (thurftum ad rétta úr fótunum og toga andartaki sídar í strengina (nidur), thannig ad fallhlífin rétti myndarlega úr sér.

Stórkostleg upplifun og tilfinningunni verdur seint lýst. Adrenalín-kikkid sem madur faer thegar madur svífur um í frjálsu falli. Vááá!!!

Aetlum núna hins vegar ad slaka á og fara í heita sturtu.

Sjáumst sídar
Nonni og Dísa :)